MİLYONLARCA KELİME TÜKETMEK BOŞA GİDER SANDIM...

HER CÜMLEM YÜZYILA KÜFÜRDÜ.
AĞZIM KÜFÜR DOLDU TÜKÜRDÜM GİZLİCE...

Sevgiden bahseden sözcükler yıldırdı sevgimi. Ben bir nefes isterim; sözünde, sesinde. Burda olsaydını hayal ederken burda ol, sarılıyım sana isterim. Özlüyorum düşleyemeyecek kadar uzaklaştığım hislerimi, heyecanlarımı, heyecanlarını, birbirimizi özlüyorum. Her biri bir başka kaldı bende. Hatıralarım hep güzel... Kavgaları güzel anarım ben; yıllar geçsin ve karşıma çıksın diye beklerim.
 Geçen yıllar yoluma düştü, ben yollarda buldum beni. Uyku gözlerinde kuşlar gökyüzünde, soluk  bir maviye düştüm..

Bir hoyrat delikanlı gözler yolumu, coğrafyanın sert delikanlısı, gözlerinde sevda arar, bakışlarla durur ya karşımda, ama gelmez. İlkelerde gizler. Bilirim ki korkularında umut besler. Bense rengi solmuş gökyüzünde kahkahalar duymak istiyorum.

yıldızlı gökyüzünden düştük yaldızlı kalemlerinize..
sığmadık merhametten yoksun kalplerinize.
...
ay gölgesinde sızmış bir çöl gibi ıssızdı ruhunuz;

yeryüzünde gökyüzünden bihaber...

varoş

kalabalıktı ortalık,

tanımadığım renkler vardı insanların üzerinde,

hafif ve dokunaklıydı.

dokunmuştu kör noktaya,

pür dikkat kesilen kulaklar dinlerdi

dinlerdi. . .

zaman zaman doldurulmazdı ifade,

öfke, jargona başvururdu,

ani tepkiler dalga gibi vururdu bedene. . .

deniz kabuklarına kulağını yaslarken duyulan uğultu bir boşluk hissi verirdi kiminde.

kimi kimileriydi.

bir yıldız demeti belki ulaşılması güç hayalperestlikteydi. .

ışıklara, kadehlere sığdırılan daima loşluktu,

güneş doğduğunda, sancılı bir iç çekiş ve baş ağrısı. . .

süregelen zaman doluydu sendelemelerle.

öfkeli, şiddetli. . .

durulan tekdüze, iki adım öte, geri. . .

gelişigüzel dökemediklerimiz, kıvrandırıyordu pşisik putlarımızı

öyküler yazarken bulunmak şair mısralarına atıftan gelirdi.

çekmiş, tüketmişlikten. . .

renklerim zırh gibi ciddiydi, çoğu zaman donuk ve ağır. . .

çift katlı ranza gibi ömür, gökyüzü pek engelli. . .

z.

usulca sızdı maviye 
ayırt-edemedim turkuazı
... 
derindi kayboldu 
delindi zincir oldu 
yetmedi mahvoldu                        gölgesi turkuazdı. 
....                                                gözetti
                                   kayboldu

z.

düşüyor dünya

Toplum algısını didikler buldum kendimi. Çevremi saran bu kontrolsüz, sevgisiz, kin dolu zihninete karşı başka bir köşede sıkıştırılmıştım. Üst üste yığılan hayat meseleleri altında direnç geliştirmeyi başarma çabasıydı benim ki. Gidemiyordum ama kalmayı da beceremiyordum. Zamanımı 'yanlış' diye tanımlardım bazen. Bu zaman içinde yalnızdım. 
Sözcüklerim, cümlelerim, hislerim, zihnim, aklım ... Yaşamaz gibi nefessiz kalıyordu. Zamanla gör(e)me-me izleri sürdüm. Canımı yakmasın istedim. Ve hislerimle yaşam heyecanımı tazeliyordum. Bir diğer yanda polis vardı ablukaya alıyordu sokaklarımı. Zihnimi köreltmiş, yontmuştu sözcüklerimi. 
Nefreti hissetmezdim, hicbirsey nefret etmemi gerektiremez der. Önemserdim her şeyi. Fakat gözetim toplumu ablukası içimi acıtıyor ve sivriliyor kalbim.

-Ölüyor yaşıtlarım. 

Siliniyor bir kuşak, yüzyıllardır olduğu gibi savaşıyor zihinleri. Barışamıyor o mekanik savunma mekanikleri.
Çürüyor...
Dünya bir çukur tepsi miydi? Hiç varsaymadık. Biliyorduk yuvarlaktı. Ama "düşüyor dünya" o kara deliğe yok saydı kendini gezegenler çatışacak. Yüzyıllar döngüsel hızda ilerliyor. Şimdilerde zamanı kısalttık ve sadece gücü depo ediyoruz. 
Postmodern bir hiçlik içinde sokaklar, modern sanat eskiye dönüşü resmediyor. 
Putlaştırıyor. 
Durma...

z.

ilişkiler bitirmesin ilişikliğinizi sarmalanmanıza, bağlanmanıza ne gerek... hayatın akışı içinde zamanı tuttuğunuz yerde yaşayın sevginizi.dikteler,ikazlar, olası ihtimaller,ihmaller sıralanıyorsa kaçacak köşe bulun; zamanı çoğaltın ve tüketmeden yalnızlığı tadın. törpülenmeden heyecanınız, canlansın sevginiz.hayallerinizin umududur sevginiz ....

z.

sihil

zamanı tutmaktan söz ederler
yüzyılları kavurdular hengamenin ısısında
beklentiler doğdu, ıssız ansızın sinsice yanaşan
yüzyılları çaldı.
...

zamanı sokağa deviren iktidarlar kol gezdi
sihillerimi kuruttum bende ve herbirine bir sihir diledim
şimdi onlardan birindeyim
pencereme konan siyah karga da bir sihirdi.
yüzyılları çağrıştıran,  yüzyıllar öncesinden çağırdığım bir sihir.

SİHİRLERDE DOĞAN SİHİRLERDEN

Z.

bir uğultu doluyor kulaklarıma; yaklaştıkça içine giriyor, kayboluyorum. bir ışık gözlerimi kamaştırıyor; yaklaştıkça beyazlaşıyor ortalık, kör oluyorum.
___
ve sıralıyorum sen gibi.
beni kuşatan duyumlarımı, beni kaplayan hislerimi...
ve bir çember oluşturuyorum. dönüyorum etrafımda; ışık başka türlü aydınlatıyor, ses farklı duyuluyor. sıcaklık artıyor ya da azalıyor.
___
yuvarlayarak yazıyorum işte, uğultuya kulak veriyorum. harfleri oynatamadım mı -yutuyorum kılçıklı kılçıklı...

Z.

Ne var ki soluklanmak için durduğum ilk anda, arabalardan kaçmak ya da yayaları rahatsız etmemek için ayaklarıma sahip olmak, önüme gelenle konuşmak ya da en yakın kapıyı çalmak gibi korkunç mecburiyetlerden kurtulduğumda - işte o an, kendimi yeniden, sivri uçlu kağıttan bir gemi gibi düşün sularına bırakırım ve gün doğarken, öylece bekleyen arabaların sesinde, belli, belirsiz sabahın bilincine varırken kaygılarımı gidermiş olan o baygın yanılsamaya dalarım tekrar.

Derken düş, hayatın orta yerine o koca sinemalarını seriverir.

F. Pessoa
"huzursuzluğun kitabı"
-159

Ritimle dans ediyorum, bedenim kıvrak değil, sadece ritmi yaşıyor... Kalp atışlarım değişiyor; bazen çok hızlı, bazen çok yavaş, kimi zaman tekler gibi; sekteye uğramaktan kaçıyorum... Ritme boğulmadan ritmi veriyorum hayata, o gökdelenlerin tepesinden dünyaya tükürmeden, kiri temizlemekte değil mesele... Kaçış özgürlük mü peki? hayır!! bu da değil... Evrenin işleyişini görünmezleştiriyor gökyüzü, tepeden toprağı görmez olduk, beton her yanımız...

 Durmalı tamda şuan; mesele "CURCUNA YIĞINI TEPELEME"


z.

yumuşatılmış insanlık cilveleri

İçinden çıkamadığım bir karanlıkta ışığı görmem gittikçe güçleşiyor, aşağıya çekildiğimi hissederken, bir yandan da etrafındaki kalabalığa takılıyorum. Karanlıkta yarattığım çerçevelerle doldurmaya çabalıyorum etrafı; tüm hayatıma bir pencere açar gibi hayal kurmaya zorluyorum zihnimi. Karanlığı delebilmek için açılan umut pencereleri gibi, döndüğüm her yerde hayal bırakıyorum. Etrafımı çevreleyen toprağı yaşar kılıyorum bir anda.

Ama beni aydınlatan ışık gittikçe azalmaya başladı ve artık bir nokta kadar küçük; ifademdeki ünlem ise tüm insanlığımı ve duygularımın bir anda yaşanması gibi gittikçe büyüyor. Bir anda sesimi yükseltiyorum. Sadece kendi sesimin yankısını duyar halde haykıramıyorum düğümlenen sesimle. Gittikçe karanlığa gömülüyorum. Duyamadığım sesim birden kulaklarımı çınlatıyor ve şaşkınlığım artıkça gerçekle rüyayı ayıramıyorum, gözümü açtığımda yön duygumu ayırt edemez bir karanlık görüyorum. Yorganın altında saklanarak kaçmaya çalıştığım karanlığa, şimdi kendimi hapsettim; saniyeler, dakikalar, saatler ilerlemiyor. . . 

Düşünmemeye ve saymaya başlıyorum. Tekrar tekrar başa sararak ritim tutar olmuşum dişlerimin gıcırtısıyla ve birden bire bir megafon sesi ile bir kez daha irkiliyorum; evet gün doğumu habercisi ezan çınlıyor odanın içinde. Ama yorganın altından sıyrılmak için biraz daha zaman var. Devam ediyorum ritim tutmaya, bu sefer ezan sesi sayılarıma eşlik ediyor.

Sımsıkı kapadığım gözlerim gözyaşlarımdan yanıyor. Uykuya daldım mı, yoksa zamanı bu denli hissetmeye mi alıştım kestiremiyorum. 

Z.

ESTİ TOZ KALKTI. . . 

Etrafınızı saran sisten çıkmak zaman alır, etrafınızı algılamanız ve çözümlemeniz ise hiç tükenmeyecektir.

Her geçen gün yeni fikirler ortaya çıkaracak, onlarca kelimeyi birbiriyle çarpıp, binlercesini imlayla şekillendirip, ezile büzüle anlatacaksınız aklınızda oluşan var olan veya var ettiğin o esrarengiz düşünce kombinasyonlarını. Hiç bitmeyecek olan öğrenecekleriniz olacak, anlatabilmek rahatlamanızı sağlamaz. Anlatabilmek paylaştıklarınızın milyonlarca kez yeniden şekillenmesi demek olacak. Olacaklar sizi daha da ürkütecek ve çarpanlara ayırmak çözüm gibi görünecek gözünüze. Çerçeveler çizecek, içini doldurduğunuz ipuçlarıyla canbazlıktan kurtulacaksınız. Öyle sanacaksınız. Hızla çözülecek ipuçları ve hızla tükenecek çözümler. Ve hızla yansıyacak yeni çerçevelerinize. Renk vermeye başlayacaksınız ; halbuki rengi fuzuli bulurdunuz ve özünde olan mevzuydu derdiniz. Neler oldu çarparken, umduğunuzdan farklı işledi sandıklarınız parçalandı ve siz olamadınız.

Ama her zaman bir zulanız vardır, eskilerden kalan hatıralardan çıkarılan, herhangi bir şeyden esinlendiğiniz. Es geçtiğiniz ve zamansız bulduğunuz ya da yorgunluktan kafa salladığınız. Canbazlıktan sıkılıp dökülsün dediğiniz zulanız, mucize gibi serilir önünüze. Bırakın eksik kalsın parçaları, estikçe toplarsınız. . .

Neler geçti de, esti toz oldu. Yakın gelecekten sorumluğunuz öğretilmişliktir. Geçmiş sorumsuzluklarınızın tesellisi olsun diye az ses çıkarmanız şarttır. Ve dolu dizgin uyku dökülsün zihinden. . . Tok kalksın düşler.

Z.

kabullenme ve güvenme üzerinde duruyordun

KUŞKUYLA

manaya verdiğin önemle başlamıştı gün;

uçtu geçti...

   -kusarsam 

-küserdin.

öldü

gözlerimi her yumduğumda, belkide her adımımda bilemiyorum. ama gidiyorum ölüme; dönüp bakıyorum bazen, omzuma vurup geçerken sırıtıyorum. 
öylesine olağan sıralanıyor ki günlerdir; cenazeler, taziyeler, nedenler, sonuçlar...
_______________
insana üzülürdüm önceden öldü diye, ölecekti biliyorum aslında; olması gerek. koşullar ve hal bilinmez ölüm adı ortak buluşma noktamız olacak.
___________
öyle çok hüzünlenmeyeceksin de öleceksin kendine
ve gideceksin ışıklardan karanlık beyaz gelecek gözüne
_______
sığdıramadıklarım var ya hayata, en kötüsü onlardan olmak olacak, hiç taşıyamadan gideceğim. üzülürüm sırf bu yüzden, öyle derinlerde ölmeyeceğim bu sığlıkta öldürecekler ya, bir de bu üzecek beni. oysaki sizler nelere üzülürsünüz. şaşkınlığınızı görmeyeceğim ve düşünmeyeceğim de. öyle büyük laflarda etmeden gideceğim.
___
SİLİN ÜSTÜMDEKİ TOZU DA TOPRAKLA ISLATIN BEDENİMİ

buğulu

hafiflemiş bulut buğusunda gökyüzü indi gündüz vakti.ışığım kaçtı hislendim...
donuk suratlar doluyor bir anda, sımsıkı sarılıyorlar; ifadeler buz. öyle sıkı sarılıyorlar tekrar.
kalabalık dağılıyor; yalnız kalıyorum. elimi uzatıyorum güneş tepemde; yalnızım gölgesiz...
turkuaz sevmeye başladım bende. kokusunu özlüyorum, ışıyor bedenimde. alabildiğine derin, gidilecek kadar uzak da değil...

Z.

ısrarcıyım, en bilinen zamanda hep aklıma düş.

elbet

elbet biliyordum; koşmalarımı, düşmelerimi...
en çok yüzmelerimi sevdim.
az heyecanlandım, az da ürkmedim değil.
ama yere basıncaydı ürkmelerim.

                                              böylesi kırılmazdı; SU
                                              yakılmaz,
                                              yıkılmazdı.

                                  zamanı BOL değilim